Βιογραφικό
Το 2004 ξεκινάει το ταξίδι μου στα φοιτητικά χρόνια. Πρώτος σταθμός Kent Institute of Art & Design . Κάθισα ένα χρόνο με κατεύθυνση την φωτογραφία. Στην πορεία αυτού του χρόνο διαπίστωσα ότι η συγκεκριμένη σχολή δεν ήταν η κατάλληλη για τις ανάγκες μου, όπου και άρχισα να αναζητώ μια καινούρια πανεπιστημιακή στέγη. Ένα χρόνο μετά κατέληξα στο Napier University, του Εδιμβούργου. Εκεί το πρόγραμμα σπουδών συνδύαζε και φωτογραφία και κινηματογράφο. Όταν ήρθε η ώρα να επιλέξουμε κατεύθυνση, ενώ η μεγάλη μου αγάπη ήταν η φωτογραφία αποφάσισα να δοκιμαστώ και σε έναν χώρο που μου ήταν, δεν θα πω άγνωστος αλλά σίγουρα έμπαινα σε αχαρτογράφητα νερά. Το 2008 αποφοιτώ με πτυχίο σκηνοθεσίας. Από το 2009 όπου και τελείωσα με τις στρατιωτικές μου υποχρεώσεις εργάζομαι ως φωτογράφος και ως σκηνοθέτης με αποκορύφωμα την δημιουργία διαφήμισης που αφορά τα γεωπάρκα της Κρήτης που εντάσσονται στο δίκτυο προστασίας της UNESCO, για λογαριασμό του National Geographic και μεταδόθηκε στο δίκτυο του σε Αγγλία, Γαλία, Γερμανία και Ιταλία.
Το Ντοκιναντερ Θέλησις αποτελέι την πρώτη του κινηματογραφική ταινία μεσαίου μήκους.
Συνέντευξη
Κύριε Σοφικίτη στην ταινία σας με τίτλο: Θέλησις (Thelisis) παρακολουθούμε μια παρέα ανθρώπων που με αρχηγό τον Πανάγο, έναν άνθρωπο με σπαστική τετραπληγία, δοκιμάζουν τα όρια τους και ξεκινούν ένα ταξίδι για την κορυφή του ψηλότερου βουνού της Ελλάδας, του Ολύμπου. Ποιο ήταν το αρχικό κίνητρο που σας ώθησε να ασχοληθείτε με αυτή την ιστορία;
Θα έλεγα ότι ήταν μια ενστικτώδης αντίδραση. Όταν έμαθα από τον Κωνσταντίνο (Παπαντωνάκο), τον γυμναστή του Πανάγου και ενορχηστρωτή της αποστολής, ότι σχεδιάζει μια τέτοια ανάβαση, απλά τον ρώτησα αν υπάρχει ήδη ομάδα που θα κινηματογραφήσει το εγχείρημα και όταν η απάντηση του ήταν αρνητική, του εξέθεσα το ενδιαφέρον μου και την διαθεσιμότητα μου.΄Ετσι, χωρίς δεύτερη σκέψη με έβαλαν στην παρέα τους (Κωνσταντίνος, Βασίλης, Πανάγος)
Αναμφίβολα πρωταγωνιστές της ιστορίας είναι ο Πανάγος και ο γυμναστής και φίλος του ο Κωνσταντίνος, πως έγινε η γνωριμία σας μαζί τους;
Σε αυτό το σημείο θα ήθελα γίνει αναφορά και στον τρίτο της παρέας, τον Βασίλη, που αποτελεί ισότιμο μέλος της αποστολής, δίνοντας κουράγιο και καθοδηγώντας τον Κωνσταντίνο στο δύσκολο πέρασμα της Κακόσκαλας. Επίσης ο Βασίλης πήρε τον Πανάγο σε ολόκληρη την διαδρομή για την επιστροφή. Σχετικά με το ερώτημα σας, πρώτα γνώρισα τον Κωνσταντίνο. Είχαμε αναλάβει με τον αδερφό μου, μια φωτογράφιση στην Κρήτη, για μια ορειβατική εταιρία ένας από τους βασικούς χαρακτήρες της φωτογράφισης ήταν ο Κωνσταντίνος. Σε κάποιο από τα διαλλείματα λοιπόν, εκτυλίχθηκε η συζήτηση που σας είπα και με την επιστροφή μας στην Αθήνα κανονίσαμε να γνωριστούμε και με τα υπόλοιπα μέλη της παρέας.
Πείτε μας λίγα λόγια για τη δική σας εμπειρία παρακολουθώντας τον αγώνα αυτών των ανθρώπων να ξεπεράσουν τα όρια τους.
Προσωπικά ένιωσα μεγάλο δέος! Όταν βλέπεις έναν άνθρωπο να παίρνει στις πλάτες του έναν συνάνθρωπο μας, σ’ ένα τόσο δύσκολο και τεχνικά, αρκετά απαιτητικό πεδίο, όπως είναι η πορεία για την κορυφή του Ολύμπου, μόνο και μόνο για να μπορέσει να του δώσει την ευκαιρία να βιώσει τα ίδια συναισθήματα δεν μπορείς να νιώσεις κάτι άλλο. Και σκεπτόμενος ότι ο Πανάγος ζυγίζει 50 κιλά και η συνολική απόσταση ήταν περίπου 3.500 με αρκετή υψομετρική, αναρωτήθηκα πολλές φορές: «Μα πως το κάνει;»
Υπήρξαν κάποιες σημαντικές προκλήσεις που χρειάστηκε να αντιμετωπίσετε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων; Αν ναι, ποιες ήταν αυτές;
Η πιο σημαντική πρόκληση που έπρεπε να αντιμετωπίσω, ήταν το γεγονός ότι κανένας από τους συνεργάτες μου δεν μπορούσε να έρθει το συγκεκριμένο ΣΚ. Ακόμα και ο αδερφός μου που είμαστε σχεδόν στα πάντα συνοδοιπόροι έπρεπε να μείνει πίσω για να αναλάβει μια άλλη δουλεία, ώστε να μπορώ εγώ να έχω τον χρόνο ν ’ακολουθήσω την αποστολή. Στο δια ταύτα, αυτό σήμαινε ότι έπρεπε να έχω τον νου μου ώστε το υλικό να είναι αρκετό και πολυμορφικό για να μπορεί ο συνεργάτης μου και συν-σκηνοθέτης της ταινίας, Θανάσης Σπυρόπουλος, να δουλέψει άνετα το μοντάζ.
Πόσο καιρό διήρκησαν τα γυρίσματα και πως εξελίχθηκε η σχέση σας με τους ανθρώπους που καταγράφατε;
Θα έλεγα ένα Σαββατοκύριακο αλλά χοντρικά μια μέρα. Οπωσδήποτε όμως μια τέτοια εμπειρία δένει τους ανθρώπους. Κι αν ακόμα με την πάροδο του χρόνου χαθείς, αρκεί ένα τηλεφώνημα, για να σε φέρει πάλι κοντά. Με τα παιδιά έχουμε κρατήσει επαφή και μάλιστα πέρυσι τον Φεβρουάριο κάναμε μια παρόμοια αποστολή στο Κιλιμάντζαρο, κάνοντας τον Πανάγο τον πρώτο άνθρωπο που ανέβηκε ένα από τα 7 summits. Το εγχείρημα έχει κινηματογραφηθεί και ελπίζουμε να μπορούσε να το παρουσιάσουμε τον Δεκέμβριο του 26.
Ποιες ήταν οι πιο συγκλονιστικές στιγμές για εσάς κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων αλλά και της έρευνας που πιθανόν προηγήθηκε;
Οι στιγμές και οι συγκινήσεις ήταν αρκετές παρά το σύντομο διάστημα της διάρκειας. Αν όμως έπρεπε να κρατήσω μια στιγμή για να περιγράψω την ταινία είναι η επιστροφή μας από την Κακόσκαλα, που ενώ ένιωθα εξουθενωμένος και με ελάχιστη δύναμη και όρεξη να συνεχίσω να τραβάω, αρκούσε μια στιγμή για να μου δώσει αρκετή ώθηση, όπως όταν ξεκινήσαμε. Δεν θα ήθελα να παραθέσω περιγραφή, κρατήστε όμως ότι εκεί περικλείεται ολόκληρη η ταινία.
Οι χαρακτήρες του ντοκιμαντέρ σας εύλογα προκαλούν το ενδιαφέρον του θεατή, ποιο ήταν όμως το χαρακτηριστικό που εντυπωσίασε εσάς κατά κύριο λόγο;
Θα σας αναφέρω ένα χαρακτηριστικό που την ώρα της καταγραφής ένιωθα ότι μου «καταστρέφει» τη ταινία και αυτό ήταν η εξωστρέφεια και ο παρορμητισμός του Βασίλη. Μπαίνοντας όμως στο μοντάζ, ο Θανάσης αυτό που εγώ ένιωθα ότι ήταν ένα μεγάλο μειονέκτημα για την ταινία, τελικά το μετέτρεψε σε ένα από τα μεγάλα της πλεονεκτήματα.
Ποια ήταν η μεγαλύτερη δυσκολία που κληθήκατε να αντιμετωπίσετε είτε κατά την παραγωγή είτε κατά τη διάρκεια του μοντάζ;
Θα έλεγα το γεγονός ότι είχαμε πάρα πολύ υλικό αλλά δεν είχαμε ένα αρχικό πλάνο από πριν πως θα την θέλαμε την ταινία. Αλλά σε αυτό το κομμάτι η εμπειρία και ευαισθησία του Θανάση έδωσε το αποτέλεσμα που ενδεχόμενος να έχετε δει και για να είμαι ειλικρινής αν έπρεπε να πάω τον χρόνο πίσω και να επαναλάβω τη διαδικασία, δεν θα άλλαζα τίποτα. Δεν ξέρω αν ισχύει το ίδιο για τον Θανάση όμως!
Τι συναισθήματα ή μηνύματα ελπίζετε να μεταφέρει η ταινία;
Σαν ταινία σε πρώτο χρόνο βλέπουμε μια παρέα να επιχειρεί κάτι αρκετά τολμηρό και ριψοκίνδυνο, πάντα με την συνοδεία οδηγών βουνού. Σε δεύτερο χρόνο αυτό που θέλαμε να περάσουμε με τον Θανάση, είναι το αίσθημα της συμπερίληψης, της ομαδικότητας και γενικότερα την ιδέα ότι αν θέλουμε να πάμε μπροστά σαν σύνολο, πρέπει πρώτα σαν μονάδες να μάθουμε να λειτουργούμε και για μας αλλά και για τον απέναντι μας.
Για ποιόν λόγο θα προτρέπατε κάποιον να δει την ταινία σας;
Θα ήθελα ν’ απαντήσω αυτή την ερώτηση λίγο διαφορετικά. Αν έπρεπε να επιλέξω συγκεκριμένο κοινό, αυτό θα ήταν οι νέοι γονείς μαζί με τα παιδία τους. Πιστεύω ότι στην ταινία υπάρχουν κάποιες αξίες που θα ήταν πολύ όμορφο να τις μεταλαμπαδεύσουμε στην νέα γενιά.
Συνέντευξη από Μήνα Μητροπούλου
